ACL Injury & Reconstruction Rehabilitation

Deze studie vond dat wanneer balanstraining deel uitmaakte van een programma, het totale aantal ACL-letsels per 1,000 blootstellingsuren met 58% daalde (IRR 0.42, 95% CI: 0.27 tot 0.66).

Deze gerandomiseerde gecontroleerde studie zag in de interventiegroep een 64% lagere incidentie van voorstekruisbandletsel (ratioverhouding 0.36, 95%-betrouwbaarheidsinterval 0.15 tot 0.85).

Deze gerandomiseerde gecontroleerde studie meldde dat bij adolescente voetbalsters een neuromusculaire warming-up van 15 minuten het totale aantal voorstekruisbandletsels met 64% verlaagde.

Bij het samenvoegen van de studies vond dit onderzoek dat het toevoegen van plyometrische oefeningen aan preventieprogramma's het ACL-letselrisico per 1,000 blootstellingsuren met 60% verlaagde ten opzichte van controles (letselrisicoverhouding 0.40, 95% CI 0.26 tot 0.63).

Op basis van vier studies rapporteerde deze gepoolde analyse een schatting voor krachttraining van RR 0.315 (0.207–0.480, I2=0%, χ2 p=0.808).

Deze studie beschrijft een sterkere gluteus maximus als mogelijk beschermend tegen toekomstig ACL-letsel, terwijl een verhoogde body-mass-index naar voren komt als risicofactor voor zulk letsel.

Deze studie meldde dat de ROC-analyse een oppervlakte onder de curve van 0.6 opleverde, wat wijst op een slechte tot onvoldoende gecombineerde sensitiviteit en specificiteit van de test.

Deze studie vond dat bij vrouwen van wie de BMI minstens 1 SD boven het gemiddelde lag, het relatieve risico op niet-contact-ACL-letsel 3.5 maal zo hoog was als bij vrouwen met een lagere BMI.

Van de 14 bestudeerde kinematische variabelen wijzen sterke aanwijzingen op toegenomen interne rotatiehoeken van de knie bij de piekvertikale grondreactiekracht (vGRF) tijdens landingstaken na perifere vermoeidheidsprotocollen van de knieflexoren en -extensoren (effectgrootte = 0,24–0,68).

Deze studie wijst op een gestructureerd warming-upprogramma als in staat om blessures bij jonge voetbalsters te voorkomen.

De best-evidence-synthese van deze studie vond slechts zeer beperkte steun voor de H:Q-krachtverhouding als onafhankelijke risicofactor bij hamstring- en ACL-letsel, een bevinding die gold voor alle verschillende typen verhoudingen.

Deze studie beschrijft hoe de incidentie van knieletsel bij jonge voetbalsters kan worden verlaagd door invoering van een veelzijdig, voetbalspecifiek oefenprogramma dat elke speelster ook voorlicht.

Deze studie bracht een zwakkere heupkracht in verband met een hoger risico op toekomstig letsel (exorotatie: OR = 1.23 [95% CI, 1.08-1.39], P = .001; abductie: OR = 1.12 [95% CI, 1.05-1.20], P = .001).

Deze studie meldde dat het overstappen op een warming-up gericht op specifieke neuromusculaire en proprioceptieve oefeningen - het PEP Program - het risico op niet-contact-ACL-letsel bij universitaire voetbalsters kan verlagen.

Volgens deze studie hadden proefpersonen die >4 keer/week aan georganiseerde sport deelnamen, na correctie voor sociaal-economische, gezondheids- en leefstijlfactoren, een gecorrigeerde hazard ratio voor kruisbandletsel van de knie van 8.5 (95% CI 4.3 tot 16.4) bij vrouwen en 4.0 (95% CI 2.7 tot 6.1) bij mannen.

Op alle vaardigheidsniveaus was de wedstrijdincidentie (professioneel: 0,343; semiprofessioneel: 0,249; amateur: 0,319) significant hoger dan de trainingsincidentie (professioneel: 0,015; semiprofessioneel: 0,004; amateur: 0,005).

jonge vrouwelijke atleten in sporten waarbij gesprongen, gepivoteerd en van richting gewisseld wordt, zoals basketbal, volleybal en voetbal, dienen vóór deelname te worden getraind met een bewezen effectief sprongtrainingsprogramma dat progressieve weerstandskrachttraining voor de onderste extremiteit omvat